OKMD จิรนันท์ พิตรปรีชา ปานศักดิ์ รังสิพราหมณกุล และผัดซีอิ๊ว

okmd first meeting

วันนี้มีโอกาสร่วมประชุมระดมความคิดเห็นเพื่อวางแผนนโยบายและกิจกรรมด้านศิลปวัฒนธรรมที่สำนักงานบริการและพัฒนาองค์ความรู้หรือOKMD มีบรรดานักคิด นักกิจกรรมและศิลปินแขนงต่างๆเข้าร่วมระดมความคิดด้วยอย่างล้นหลาม สำหรับผมการได้เข้าไปนั่งในที่ประชุมร่วมกับผู้คนระดับตำนานเหล่านั้นก็ถือว่าเป็นเกียรติแก่วงศ์ตระกูลเป็นอย่างยิ่ง และหลายคนในนั้นก็เป็นบุคคลที่ผมชื่นชมเป็นการส่วนตัวอยู่ด้วย

ที่อยู่ใกล้ตัวผมที่สุดก็คือจิรนันท์ พิตรปรีชาที่นั่งติดอยู่กับผมด้านขวามือ ผมไม่ได้เป็นแฟนหนังสือหรือบทกวีของคุณจิรนันท์แต่ผมชื่นชมการแปลบทบรรยายภาพยนต์ของเธอเป็นที่สุด ทุกครั้งที่ดูหนังแล้วเห็นชื่อคุณจิรนันท์เป็นผู้แปลก็เป็นอันมั่นใจได้ว่าเเราจะไม่เสียอารมณ์กับการแปลห่วยๆแน่ๆ ผมขยับตัวจะขอลายเซ็นต์จากพี่เขาแต่พี่เขาบอกว่าไม่ต้องหรอกพี่ซะอีกที่จะขอพื้นที่ให้ลูกชายเอาเพลงไปขายในแฟตเฟสปีนี้ ไม่รู้ตอนนี้จะจองทันไหม(แหม พี่เขาทันสมัยใช้ได้ครับ) ผมรีบตอบกลับไปว่าไม่ต้องห่วงครับผมจะจองไว้ให้หนึ่งบู๊ธ แต่ไม่ทราบลูกพี่มีค่ายเพลงหรือยังครับ สนใจจะมาอออกงานกับสนามหลวงไหมครับ(น่าน เข้าทางเลยเรา) ว่าแล้วก็ให้เบอร์โทรศัพท์และอีเมลกับพี่เขาไปอย่างแคล่วคล่อง เฮ้อ…เรานี่หนอ เจอคนที่เราชื่นชมก็ยังวกเข้าเรื่องงานอีกจนได้ คุณจิรนันท์ในความคิดของผมเป็นสุภาพสตรีที่สวยนิ่งสุขุมและฉลาดเป็นกรด ซึ่งตัวจริงของเธอก็ไม่ได้ผิดไปจากที่คิดไว้เลย แต่ขึ้นชื่อว่าผู้หญิง ไม่ว่าจะเป็นกวีระดับชาติ นักเรียนมัธยม หรือใครก็ตาม สิ่งหนึ่งที่เธอเป็นเหมือนกันก็คือเธอมักจะหาของไม่เจอ โดยเฉพาะของในกระเป๋าถือเธอเอง คุณจิรนันท์เองก็ไม่มีข้อยกเว้น ก่อนกลับบ้านเธอหาบัตรVisitorไม่เจอ ซึ่งนั่นก็แปลว่าเธอจะต้องถูกปรัับ300บาท ซึ่งอันนี้ผู้หญิงทุกคนก็เป็นเหมือนกันคือ “ยังไงก็ไม่จ่าย” คุณภิญโญ ไตรสุริยธรรมา บก.Open อาสาเปิดกระเป๋าถือช่วยหาบัตรที่หายไปหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ ในที่สุดพี่จิรนันท์ก็พบว่าบัตรอยู่ที่ช่องเล็กๆที่หน้ากระเป๋าไม่ได้ลึกลับซับซ้อนอันใดเลย คุณภิญโญจึงแซวว่าบัตรของคุณจิรนันท์ช่างเหมือน”ใบไม้ที่หายไป”เหลือเกิน แหม มุขนักเขียน เขาก็ต้องแซวกันแบบนักเขียนเป็นธรรมดา

อีกคนที่สร้างความตื่นเต้นให้ผมเป็นที่สุดเพราะนี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ได้พบกับพี่เขา นั่นก็คือคุณปานศักดิ์ รังสิพราหมณกุล ผมเป็นแฟนพี่เเขามาตั้งแต่เด็กจากอัลบั้มไปทะเล และไปเป็นชาวเกาะ เมื่อเติบโตขึ้นมาได้มาทำงานด้านนี้ก็พยายามมาทั้งชีวิตเพื่อจะได้ร่วมงานกับพี่เขา ในที่สุดฝันก็เป็นจริง แต่ไม่ใช่งานเพลง หรือคอนเสิร์ต กลับเป็นที่ประชุมของหน่วยงานรัฐบาลที่ผมไม่เคยคิดว่าะจะได้มานั่งอยู่ พระเจ้าคงรู้ว่าผมอยากเจอพี่เขาก็เลยส่งผมมาที่ประชุมแห่งนี้ เท่านั้นยังไม่พอตอนเลิกงานหลังจากที่ช่วยกันหาบัตรให้พี่จีรนันท์พบแล้ว พี่ีปานศักดิ์ก็ชวนแก๊งค์ตัวแสบประจำที่่ประชุม(ประกอบไปด้วย ผม คุณภิญโญ และคุณวิชย์ พิิมกาญจนพงษ์)ไปนั่งทานกาแฟก่อนกลับบ้าน คิดดูครับฮีโร่ของคุณชวนคุณไปนั่งทานกาแฟ คุณจะตอบว่าไง ตอนนั้นผมตื่นเต้นเพราะได้เจอพี่เขาแบบประชิดตัว แถมท้องไส้ก็ปั่นป่วนเพราะไม่ได้ทานข้าวมาตั้งแต่เช้า จึงตอบพี่เขาไปอย่างเกรงใจว่าไม่เป็นไรครับพี่เชิญพี่ตามสบายเลยครับ พี่เขาก็ยิ้มให้แล้วก็เดินไปนั่งร้านกาแฟแถวนั้นคนเดียว ส่วนพวกผมก็ไปนั่งทานผัดซีอิ๊วในตึกเดียวกัน พอทานไปได้สักพักความหิวค่อยๆบรรเทาหัวสมองก็เริ่มทำงานเป็นปกติ เราก็เริ่มตระหนักว่าทำไมเราถึงเลือกผัดซีอิ๊วว๊า ความหิวมันทำให้คนเราโง่ได้ขนาดนี้เลยเหรอ แทนที่จะได้ไปนั่งจิบกาแฟกับศิลปินระดับตำนานผู้ถูกบันทึกไว้ว่าเป็นเจ้าของมิวสิควิดีโอตัวแรกของเมืองไทย เจ้าของอัลบั้มแรกของเมืองไทยที่ไปบันทึกเสียงทั้งอัลบั้มที่อเมริกา เราใช้ตรรกะอะไรหนอถึงได้เลือกไปกินผัดซีอิิ๊ว นี่ดีนะที่ผัดซีอิ๊วมันอร่อย(ของร้านบานาน่าบีชที่Central World ลองไปกินดูนะ)ไม่งั้นจะเสียดายกว่านี้อีก

ความรักทำให้คนตาบอด แต่ความหิวทำให้คนโง่ครับ

หมายเหตุ พี่ปานศักดิ์คือคนเสื้อเหลืองที่อยู่ในภาพครับ และตามไปฟังเพลงของพี่ปานศักดิ์ได้ที่ลิ้งค์ของคุณwitที่ตามมาคอมเม้นท์ไว้ข้างล่างนะครับ

โปรด�ย่าพลาดสิ่งนี้

~ โดย pated บน กุมภาพันธ์ 20, 2007.

15 Responses to “OKMD จิรนันท์ พิตรปรีชา ปานศักดิ์ รังสิพราหมณกุล และผัดซีอิ๊ว”

  1. เป็นการรวมตัว ซึ่งจัดโดยภาครัฐครั้งนึงที่น่าสนใจมากๆค่ะ
    รายละเอียดจะมีนำเสนอออกมาไหมคะ? อยากรู้ว่าศิลปวัฒนธรรมบ้านเราจะไปทิศทางไหน
    ่อย่างน้อยๆ เห็นผู้ใหญ่แห่งวงการสื่อไทยไปช่วยกันแบบนี้ ใจชื้นค่ะ

    (ที่นั่งข้างคุณปานศักดิ์ เสื้อเหลือง คือวินนี่เดอะปุ๊ นี่คะ)

    ป.ล. พี่เต๊ดอ่าน ‘อีกหนึ่งฟางฝัน’ ของคุณจิระนันท์รึยังคะ
    ออกมาตั้งแต่ปีก่อน ถ้ายัง อยากให้อ่านค่ะ

  2. โหน่าอิจฉาอย่างบอกไม่ถูกเลยครับ ป๋า … มันน่าตื่นเต้นดีนะครับที่ได้เข้าร่วมทำงานเคียงข้างกับบุคคลในตำนาน ในดวงใจแบบนี้ เหมือนกับผมเลย ผมก็ฝันไว้ว่าสักวันอยากจะได้ร่วมงานกับป๋าเหมือนกัน คับ จะมีวันนั้นมั้ยเนี่ยตู …

    ว่าแต่ ลูกคุณจิรนันท์ … นี่ใครที่ทำอัลบั้มหรอคับ แทนไท หรือ วรรณสิงห์ จะได้ตามเกบซื้ออัลบั้มได้ถูก 55+ …. โว๊ย นึกภาพไม่ออกเลย แทนไท ทำเพลง และ วรรณสิงห์ ร้องเพลง อืมมมมม

  3. ผมก็เคยนะครับ…
    บางที คนที่เราชื่นชอบ หรือที่เรียกว่า ฮีโร่ มาอยู่ตรงหน้า เรามักจะประหม่า แล้วลืมทำในสิ่งที่อยากทำ…
    ผมเจอชาตรี คงสุวรรณ ตอนไปฝึกงานที่ Overdrive ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ดูพี่เขาเล่นกีตาร์
    ดู…แล้วก็ดู…แล้วก็ดู จนหมดเวลา
    …ไม่คิดจะคุยกับแกเลย ทั้งๆที่รู้ว่าเราน่าคุยได้ แล้วพี่แกก็คงยอมคุยด้วย…

    …สรุป ตอนนั้นได้แค่ลายเซ็น บนปก CD Butterfly

    …ได้แค่นั้นจริงๆ เฮ้อ! (แต่ก็ดีใจแล้วครับ ปลื้มมากๆ)

  4. แหม พี่ก็เป็นบุคคลใน “ตำนาน” เหมือนกันนะคะ

    (มิน่า โทรไปอารมณ์ดีเชียว)

    ปล. หลังจากนายแบบรถคว่ำและต้องหานายแบบใหม่ ซักพัก นางแบบก็มีปัญหา ต้องหานางแบบใหม่เช่นกัน แต่ทุกอย่างก็เรียบร้อยภายในเวลาตีสองค่ะ (น้องนางแบบคนล่าสุดก็ยังคงมี..ขนาดเท่าเติ้ลเช่นเดิมค่ะ)

  5. ดังนั้นเราจะนับว่าเติ้ลเป็นมาตราชั่งตวงวัดประจำออฟฟิศของเราก็แล้วกัน
    วิธีใช้
    โห… ดูน้องคนนั้นสิ อย่างนี้ไม่น่าจะต่ำกว่าห้าเติ้ลเลยเนอะ
    เป็นต้น

  6. หุหุ ฟังดูน่าสนใจดีจังเลยครับ ประชุมครั้งนี้
    ดูแต่ละคนที่เข้าไป สุดยอด

    ตำนานทั้งนั้น แหม แต่ฮีโร่ ของป๋า ผมเกิดไม่ทันอะ 555

  7. น่าสนใจมากครับ
    ผมหมายถึง…ขนาดเท่าเติ้ลเนี่ยครับที่ผมสนใจ น่าค้นหาคำตอบเสียนี่กระไร

  8. ชีวิตคนเรายบางคนนี่มันช่างน่าอิจฉาจริงๆนะพี่ แล้วการประชุมได้ผลอะไรบ้างมั้ยพี่ มีแต่คนระดับทอปๆ น่าจะมีอะไรดีๆออกมา ว่าแล้วก็อยากมีโอกาสได้แปลหนังบ้างจัง ความฝันตั้งแต่เด็กเลยนะเนี่ย T.T

  9. หนูเองก้อมีคนที่หนุประทับใจแล้วก้ออยากใกล้ชิดเค้าเหมือนกัน
    เเต่รู้สึกได้เลยว่าถ้าเอาเข้าจิงๆเเล้ว หนูว่าหนูคงไม่กล้าพูดกับเค้ามากมายด้วย
    คงตื่นเต้นมากเลยทีเดียว

    ขอบอกอีกอย่างว่าผู้อวุฒิโสที่หนูปลื้มก้อมีป๋าและเพ่ๆที่เเฟตอยู่ด้วยนะค่ะ!!!!!!

  10. เสียดายอย่างสุดซึ้งนะป๋า……ให้ไม่อภัยไม่ได้เลย 5555+

  11. เสียดายอย่างสุดซึ้ง……ให้อภัยไม่ได้เลยนะป๋า 5555+

    ฮีโร่มาอยู่ข้างหน้า..โอกาสก็อยู่แค่เอื้อม มันน่าเสียดายนะเนี่ย
    แต่ถ้าเอาจริงๆ ก็คงได้แต่ยืนอึ้ง และทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้จะทำยังไงต่อไป
    อยากคุยกะเค้าแทบตาย แต่ดันลืมซะงั้น

  12. นั่งทำงานอยู่ดีๆช่วงใกล้เช้านึกถึงพี่ปานศักดิ์เช่นกัน ‘ฉันคิดไปเป็นชาวเกาะ’ ลอยมาในหูแว่วๆ searchดู ปรากฏเจอ

    http://www.wherearepop.com/index.php?topic=1667.0;prev_next=prev
    เนี่ย ฟังมาทั้งคืนจนหลอนไปหมดแล้ว

  13. ชอบคุณจิระนันท์มากๆ ค่ะ เป็นผู้หญิงในดวงใจจริงๆ

    เคยไปร้านบานาน่าบีช แต่ไม่ได้สั่งผัดซีอิ๊วอ่ะค่ะ

    ป๋าน่าจะรีบๆ กินผัดซีอิ๊วแล้วไปนั่งจิบกาแฟกับคุณปานศักดิ์ อิอิ

  14. ตอนแรกยังไม่ได้อ่าน แต่ดูรูป สะดุดตาคนซ้ายสุด คิดในใจว่า คนในรูปนี้ช่างเหมือน พี่ภิญโญ ดีแท้
    สุดท้ายลองไล่สายดาอ่านดูปรากฏว่าเป็นพี่เขาจริงๆ

    อ่านแล้วพลอยตื่นเต้นตามไปด้วย เพราะว่า บุคคลที่อยู่ในห้องๆนั้น ที่พี่เอ่ยนามก็เป็นบุคคลที่กระผมชื่นชอบเช่นกัน

    รวมทั้งพี่ด้วยครับ… อิอิ

  15. เราเป็นแฟน ปานศักดิ์ ตั้งแต่สมัยวัยรุ่น น่าเสียดายพี่เค้าออกอัลบั้มแค่ 2 ชุดเอง เคยได้ยินว่าพี่เค้าเคยบอกว่ามีโครงการจะออกอัลบั้มที่เป็นแต่เพลงบรรเลง เนี่ยรอมา 20 กว่าปีแล้ว
    นอกจากนี้ปานศักดิ์ เป็นคนแรกที่เอามิวสิคถ่ายเป็นหนัง แล้วฉายในโรงภาพยนตร์ก่อนฉายหนังด้วย เราสอนนักศึกษาที่ขอนแก่น เด็กๆเคยถามว่าชอบศิลปินคนไหน พอบอกว่าปานศักดิ์ มันงง ใครหว่า? ต้องเอาซีดีไปเปิดให้ฟัง แล้วก็เลคเชอร์เรื่องดนตรีกับเพลงไทยในยุคนั้นไปซะเลย
    เราอัดมิวสิควีดีโอของปานศักดิ์ได้ครบเกือบทุกเพลง ไม่รู้ตอนนี้ขึ้นราหรือยัง ย้ายบ้านแล้วยังไม่ได้แกะกล่องเอาของออกเลย
    เจอพี่ปานศักดิ์อีกที ช่วยบอกด้วยว่าคิดถึง ยังเปิดเพลงของแกให้ลูกฟังเกือบทุกวัน
    ปล. ลองฟัง Solo Guitar เพลง ฉันรักเธอทุกเวลา สิ สุดยอดพริ้วเลย น่าจะเป็นฝีมือ Larry Carlton นะ เห็นเค้าเขียนไว้

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: