konichiwa

มาถึงฟูกูโอกะอีกครั้งนึงแล้วครับ
คราวนี้มาเพื่อดูThe Sunset Live เทศกาลดนตรีริมหาดที่ใหญ่โตขึ้นทุกปี
มาถึงที่นี่ตั้งแต่เช้ายังเช็คอินไม่ได้จึงเตร็ดเตร่อยู่แถวๆโรงแรม
โรงแรมตั้งอยู่กลางย่านช๊อปปิ้งอีกแล้ว เป้าหมายแรกคือ”Onisuka Tiger Shop”

ร้านอยู่ใกล้โรงแรมมาก เดินไปแค่สองสามร้อยเมตรก็ถึง เวลาขณะนั้นสิบโมงเช้า ช่างเหมาะเจาะเหลือเกินเป็นเวลาเปิดร้านเป๊ะ แต่พอเดินไปถึงหน้าร้านก็เกิดอาการช๊อค มีรถบรรทุกคันใหญ่จอดบังร้านไว้ ผู้คนขนของกันขวักไขว่ ร้านโล่งเตียนไม่เหลือรองเท้าซักคู่ ยังไงกันขายไม่ดีจนถึงขนาดต้องย้ายหนีเจ้าหนี้กันเลยหรือ เข้าไปถามพนักงานด้วยภาษาอังกฤษและภาษามือกันวุ่นวายจึงได้ความว่าเขาแค่จะย้ายร้านไปอยู่ที่ห้างใหญ่ประจำเมืองเท่านั้นเอง โล่งอก แล้วร้านใหม่จะเปิดพรุ่งนี้เลยไหม ไม่ อีกสองอาทิตย์ถึงจะเปิด จะบ้าเหรอ อุตส่าห์มาถึงนี่มันดันมาย้ายร้านเอาตอนนี้ หมดกัน ความหวังพังพินธ์(สะกดยังไงว้า) กลั้นใจถามด้วยภาษาอังกฤษบวกภาษามืออีกที(มีเท้าปนด้วย)ว่าแล้วเมืองนี้มีร้านไหนขายรองเท้ายี่ห้อนี้อีกไหม โชคดีเดินจากนี่ไปอีกสิบห้านาทีก็จะมีให้ซื้อ เมื่อถามทางเสร็จสรรพก็ออกเดินแบบไม่คิดไปที่นั่นทันที เป็นตายยังไงก็ต้องซื้อให้ได้

เม็กซิโกหกสิบหก สีพิเศษ เนื้อผ้าเป็นลายถักสวยงาม สบายใจได้เป็นเจ้าของแล้ว น่าเสียดายที่ร้านนี้ไม่ใช่ช้อบอย่างเป็นทางการเลยมีแบบให้เลือกน้อยมาก ว่าจะซื้อมาฝากภรรยาและลูกคงต้องไปหาที่ร้านอื่นอีกที

เจ้าของร้านใจดีเห็นเรามาซื้อแต่เช้า(เป็นคนแรกของร้าน)เลยแถมพัดมาให้หนึ่งอัน อันนี้เป็นของนานาแน่ๆ

กลับมาที่โรงแรมเพื่อนั่งหลับรอโนริโกะผู้ประสานงานของ Asian Youth Cultural Center ผู้เชิญเรามาเที่ยวนี้ วันนี้มีนัดทานอาหารเที่ยงร่วมกัน นั่งสัปงกจนถึงเที่ยงก็ได้พบกับโนริโกะและฮิวชองแขกรับเชิญจากเกาหลีผู้พาวงWindy Cityมาที่แฟตเฟสปีที่แล้ว เราสามคนเดินไปร้านพาโลมาคาเฟ่ห่างจากที่พักไปซักครึ่งกิโล เป็นร้านเล็กๆน่ารักที่ขายดีมาก คนแน่นตลอดเวลา และลูกค้าแต่ละคนก็เท่ๆทั้งนั้นเลย ถ้าเทียบกับบ้านเราก็คงคล้ายๆเกรย์ฮาวนด์คาเฟ่ยังไงยังงั้น ที่นี่มีเมนูให้เลือกไม่มาก แต่อร่อยทุกอย่าง

บรรยากาศเรียบเท่ คนนั่งก็เรียบเท่ด้วย

จานแรกเป็นซุปข้าวโพดพร้อมเครื่องเคียง มีทั้งกุ้งชุบแป้งทอด มันเผา สาหร่าย พริกหยวก และมะเขือม่วง ฟังดูมั่วมากแต่อร่อยไม่น่าเชื่อ ซุปออกหวานนำตามด้วยความมันแบบนุ่มๆ ทานกับเครื่องเคียงรสชาติตัดกันไปมาพาให้กลมกล่อม

จานหลักของเราเป็นเบอร์เกอร์เนื้อกับอันเนี่ยนริงวางซ้อนกันสามอัน เสียบด้วยผักชื่ออะไรไม่รู้ ราดด้วยซอสเปรี้ยวๆหวานๆแบบญี่ปุ่น เนื้อนุ่ม หอมใหญ่กรอบอร่อย

สลัดแซลมอนทอดของฮิวจอง ผักสดกรอบหวาน น้ำสลัดกึ่งข้นกึ่งใสรสชาติหวานเปรี้ยวแบบญี่ปุ่นอีกแล้ว แต่ที่เด็ดมากคือแซลมอนทอดมาค่อนข้างสุกทำให้หนังกรอบเคี้ยวแล้วจะชุ่มน้ำมันจากหนังปลา เนื้อปลาแน่นหอมเพราะค่อนข้างสุกมากแต่ไม่สุกเกินไป อร่อยลงตัว

ของหวานมีสองอย่าง เค๊กช๊อคโกแล็ตยัดใส้ด้วยช๊อคโกแล๊ตเหลวๆ พอผ่าตรงกลางใส้ก็ไหลเยิ้มออกมาเหมือนที่เคยดูในทีวีเลย อีกจานเป็นเยลลี่กับพุดดิ้งรสมะพร้าวหอมหวานลื่นคอ ตัวเยลลี่มีกลิ่นหอมเหมือนน้ำตาลไหม้ด้วยไม่รู้เป็นรสอะไร

พนักงานเสิร์ฟน่ารักและบริการดีเยี่ยม เจ้าของร้านก็เดินทักทายลูกค้าทุกโต๊ะ เป็นกันเองและอร่อยอย่างนี้นี่เองถึงขายดีทุกวัน

ระหว่างทานข้าวได้คุยโทรศัพท์กับมิกินักร้องนำของวงThe Indigoด้วย เพิ่งรู้ว่าเธอเป็นเพื่อนกับฮิวจอง นี่เป็นวงดนตรีญี่ปุ่นที่เราชอบที่สุด พี่เต้งแห่งสไปซี่ดิสก์แนะนำให้รู้จักเมื่อหลายปีก่อน เพลงเพราะสดใสฟังง่ายไม่น่าเบื่อ เธออยากมาเล่นที่แฟตเฟสมาก เอาไงดีพวกเรา

กลับมาเช็คอิน นอนเอาแรง ตอนเย็นมีนัดพบกับเจ้าหน้าที่ของศูนย์วัฒนธรรมเยาวชนฟูกูโอกะ ตอนเขามาเมืองไทยเราเลี้ยงอาหารเขาไว้จนเขาติดใจ วันนี้เขาขอเลี้ยงคืนบ้าง

ระหว่างเดินไปที่นัดหมายหยอดโคหซีโร่มากินกระป๋องนึง เป็นแบบกระป๋องสั้นน่ารักน่าชังราคาสามสิบบาท ค่าครองชีพที่นี่ไม่สูงจนน่าตกใจเหมือนที่อังกฤษ โรงแรมที่กอยู่กลางเมืองราคาคืนละสองพันกว่าบาทเท่านั้นเอง รสชาติโค้กซีโร่จืดกว่าที่เมืองไทยเล็กน้อย แต่ความซ่าส์พอพอกัน

คุณอาเบะเจ้าภาพในวันนี้พาไปที่ซอยเล็กๆแถวเท็นจินที่เต็มไปด้วยร้านอาหารเล็กๆที่มีชื่อเสียงมานาน ส่วนใหญ่ขายอาหารแบบญี่ปุ่นดั้งเดิม เป้าหมายคือร้านเท็มปุระ ฟังแล้วไม่น่าตื่นเต้นเลย เท็มปุระน่าเบื่อจะตาย

แต่ไม่ใช่ร้านนี้ นี่ไม่ใช่เท็มปุระธรรมดา มีมาทั้งเนื้อวัวกุ้ง ปลาหมึก ปลา ไก่ เครื่องใน ผัก เสียบไม้มาเรียบร้อย ในกระบอกไม้ไผ่ข้างหน้าคือแป้งเท็มปุระปรุงพิเศษ

ข้างหน้าเรามีตะเกียบ มะเขือยาวในซุป และที่เป็นกองอยู่สี่กอง คือ เกลือผสม ชาเขียว ผงกะหรี่ พริก และพริกไทยตามลำดับ แล้วยังไงต่อ

ตรงกลางโต๊ะเป็นหม้อใส่น้ำมัน(คล้ายๆหม้อฟองดูว์)ตั้งบนเตาร้อนๆ

แล้วก็จิ้มกันตามสะดวก เป็นเท็มปุระแบบบริการตัวเอง คุณอาเบะบอกว่าแม้แต่ในญี่ปุ่นก็ยังหาทานยากเลย รสชาติแตกต่างจากเท็มปุระที่เราคุ้นเคย เพราะมีเนื้อสัตว์แปลกๆที่ปกติเราไม่เคยเห็นเอามาทำเท็มปุระอยู่เยอะเช่น เนื้อวัว ไก่ กบ จระเข้ ใช่ครับ ตัวนั้นแหละครับไม่ได้พิมพ์ผิด แป้งที่ใช้ชุบก็เนื้อเบาทอดยังไงก็กรอบและไม่ติดอยู่กับเนื้อมากเกินไป ความสุกก็ควบคุมกันตามชอบใจใครอยากให้สุกแค่ไหนก็เลือกได้เอง และมันมาเด็ดตรงเอามาจิ้มเกลือนี่แหละ เข้ากันได้ยังไงก็ไม่รู้ เพิ่งเคยเจอเทมปุระที่ไม่มีน้ำซ๊อสให้จิ้มแบบที่กินประจำ

สรุป

เท็มปุระบวกฟองดูว์และจุ่มแซ่บสไตล์ญี่ปุ่นได้เปิดโลกทัศน์ใหม่ให้กับเราไปจนพุงกาง

ปิดท้ายด้วยไอศครีมทอดแบบก้อนเล็กพอดีคำ แป้งกรอบบาง ไอศครีมเป็นรสช๊อคโกแล็ตผสมวานิลลา หวานมันเข้ากันได้ดี

ถ่ายภาพร่วมกันเป็นหลักฐาน ที่ถืออยู่นั้นคือกล้วย เอามาทำเท็มปุระได้ด้วยเหมือนกัน ป้ายที่ผนังคือเมนู ลองเดาดูซิว่าอันไหนแปลว่าจระเข้

นี่แค่วันแรกเท่านั้นยังเปรมกันขนาดนี้ หนทางยังอีกยาวไกล โปรดติดตามตอนต่อไปอย่างใกล้ชิด(อย่าหวังมากนัก)

~ โดย pated บน สิงหาคม 31, 2007.