OKMD จิรนันท์ พิตรปรีชา ปานศักดิ์ รังสิพราหมณกุล และผัดซีอิ๊ว

วันนี้มีโอกาสร่วมประชุมระดมความคิดเห็นเพื่อวางแผนนโยบายและกิจกรรมด้านศิลปวัฒนธรรมที่สำนักงานบริการและพัฒนาองค์ความรู้หรือOKMD มีบรรดานักคิด นักกิจกรรมและศิลปินแขนงต่างๆเข้าร่วมระดมความคิดด้วยอย่างล้นหลาม สำหรับผมการได้เข้าไปนั่งในที่ประชุมร่วมกับผู้คนระดับตำนานเหล่านั้นก็ถือว่าเป็นเกียรติแก่วงศ์ตระกูลเป็นอย่างยิ่ง และหลายคนในนั้นก็เป็นบุคคลที่ผมชื่นชมเป็นการส่วนตัวอยู่ด้วย

ที่อยู่ใกล้ตัวผมที่สุดก็คือจิรนันท์ พิตรปรีชาที่นั่งติดอยู่กับผมด้านขวามือ ผมไม่ได้เป็นแฟนหนังสือหรือบทกวีของคุณจิรนันท์แต่ผมชื่นชมการแปลบทบรรยายภาพยนต์ของเธอเป็นที่สุด ทุกครั้งที่ดูหนังแล้วเห็นชื่อคุณจิรนันท์เป็นผู้แปลก็เป็นอันมั่นใจได้ว่าเเราจะไม่เสียอารมณ์กับการแปลห่วยๆแน่ๆ ผมขยับตัวจะขอลายเซ็นต์จากพี่เขาแต่พี่เขาบอกว่าไม่ต้องหรอกพี่ซะอีกที่จะขอพื้นที่ให้ลูกชายเอาเพลงไปขายในแฟตเฟสปีนี้ ไม่รู้ตอนนี้จะจองทันไหม(แหม พี่เขาทันสมัยใช้ได้ครับ) ผมรีบตอบกลับไปว่าไม่ต้องห่วงครับผมจะจองไว้ให้หนึ่งบู๊ธ แต่ไม่ทราบลูกพี่มีค่ายเพลงหรือยังครับ สนใจจะมาอออกงานกับสนามหลวงไหมครับ(น่าน เข้าทางเลยเรา) ว่าแล้วก็ให้เบอร์โทรศัพท์และอีเมลกับพี่เขาไปอย่างแคล่วคล่อง เฮ้อ…เรานี่หนอ เจอคนที่เราชื่นชมก็ยังวกเข้าเรื่องงานอีกจนได้ คุณจิรนันท์ในความคิดของผมเป็นสุภาพสตรีที่สวยนิ่งสุขุมและฉลาดเป็นกรด ซึ่งตัวจริงของเธอก็ไม่ได้ผิดไปจากที่คิดไว้เลย แต่ขึ้นชื่อว่าผู้หญิง ไม่ว่าจะเป็นกวีระดับชาติ นักเรียนมัธยม หรือใครก็ตาม สิ่งหนึ่งที่เธอเป็นเหมือนกันก็คือเธอมักจะหาของไม่เจอ โดยเฉพาะของในกระเป๋าถือเธอเอง คุณจิรนันท์เองก็ไม่มีข้อยกเว้น ก่อนกลับบ้านเธอหาบัตรVisitorไม่เจอ ซึ่งนั่นก็แปลว่าเธอจะต้องถูกปรัับ300บาท ซึ่งอันนี้ผู้หญิงทุกคนก็เป็นเหมือนกันคือ “ยังไงก็ไม่จ่าย” คุณภิญโญ ไตรสุริยธรรมา บก.Open อาสาเปิดกระเป๋าถือช่วยหาบัตรที่หายไปหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ ในที่สุดพี่จิรนันท์ก็พบว่าบัตรอยู่ที่ช่องเล็กๆที่หน้ากระเป๋าไม่ได้ลึกลับซับซ้อนอันใดเลย คุณภิญโญจึงแซวว่าบัตรของคุณจิรนันท์ช่างเหมือน”ใบไม้ที่หายไป”เหลือเกิน แหม มุขนักเขียน เขาก็ต้องแซวกันแบบนักเขียนเป็นธรรมดา

อีกคนที่สร้างความตื่นเต้นให้ผมเป็นที่สุดเพราะนี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ได้พบกับพี่เขา นั่นก็คือคุณปานศักดิ์ รังสิพราหมณกุล ผมเป็นแฟนพี่เเขามาตั้งแต่เด็กจากอัลบั้มไปทะเล และไปเป็นชาวเกาะ เมื่อเติบโตขึ้นมาได้มาทำงานด้านนี้ก็พยายามมาทั้งชีวิตเพื่อจะได้ร่วมงานกับพี่เขา ในที่สุดฝันก็เป็นจริง แต่ไม่ใช่งานเพลง หรือคอนเสิร์ต กลับเป็นที่ประชุมของหน่วยงานรัฐบาลที่ผมไม่เคยคิดว่าะจะได้มานั่งอยู่ พระเจ้าคงรู้ว่าผมอยากเจอพี่เขาก็เลยส่งผมมาที่ประชุมแห่งนี้ เท่านั้นยังไม่พอตอนเลิกงานหลังจากที่ช่วยกันหาบัตรให้พี่จีรนันท์พบแล้ว พี่ีปานศักดิ์ก็ชวนแก๊งค์ตัวแสบประจำที่่ประชุม(ประกอบไปด้วย ผม คุณภิญโญ และคุณวิชย์ พิิมกาญจนพงษ์)ไปนั่งทานกาแฟก่อนกลับบ้าน คิดดูครับฮีโร่ของคุณชวนคุณไปนั่งทานกาแฟ คุณจะตอบว่าไง ตอนนั้นผมตื่นเต้นเพราะได้เจอพี่เขาแบบประชิดตัว แถมท้องไส้ก็ปั่นป่วนเพราะไม่ได้ทานข้าวมาตั้งแต่เช้า จึงตอบพี่เขาไปอย่างเกรงใจว่าไม่เป็นไรครับพี่เชิญพี่ตามสบายเลยครับ พี่เขาก็ยิ้มให้แล้วก็เดินไปนั่งร้านกาแฟแถวนั้นคนเดียว ส่วนพวกผมก็ไปนั่งทานผัดซีอิ๊วในตึกเดียวกัน พอทานไปได้สักพักความหิวค่อยๆบรรเทาหัวสมองก็เริ่มทำงานเป็นปกติ เราก็เริ่มตระหนักว่าทำไมเราถึงเลือกผัดซีอิ๊วว๊า ความหิวมันทำให้คนเราโง่ได้ขนาดนี้เลยเหรอ แทนที่จะได้ไปนั่งจิบกาแฟกับศิลปินระดับตำนานผู้ถูกบันทึกไว้ว่าเป็นเจ้าของมิวสิควิดีโอตัวแรกของเมืองไทย เจ้าของอัลบั้มแรกของเมืองไทยที่ไปบันทึกเสียงทั้งอัลบั้มที่อเมริกา เราใช้ตรรกะอะไรหนอถึงได้เลือกไปกินผัดซีอิิ๊ว นี่ดีนะที่ผัดซีอิ๊วมันอร่อย(ของร้านบานาน่าบีชที่Central World ลองไปกินดูนะ)ไม่งั้นจะเสียดายกว่านี้อีก

ความรักทำให้คนตาบอด แต่ความหิวทำให้คนโง่ครับ

หมายเหตุ พี่ปานศักดิ์คือคนเสื้อเหลืองที่อยู่ในภาพครับ และตามไปฟังเพลงของพี่ปานศักดิ์ได้ที่ลิ้งค์ของคุณwitที่ตามมาคอมเม้นท์ไว้ข้างล่างนะครับ

~ โดย pated บน กุมภาพันธ์ 20, 2007.